Ρε αλήθεια λέω μη νοιαστεί κανείς αν πρέπει νωρίς να τραβηχτούμε εμείς θα το κάνουμε μονάχοι πιο πέρα για να ανασάνει ξανά η ψυχή μας αέρα. Με μια Διαμαρτυρία αρχίσαμε κάποτε εμείς τώρα κομμάτι κι εμείς της παρακμής η ψυχή μας δεν ξέρω αν έπιασε τόπο ούτε αν άξιζε ρε φίλε τον κόπο. Πού’ναι το hip hop που ονειρευόμουνα παλιά τότε που είχαμε βουτήξει τη ζωή απ’τα μαλλιά και τη βάζαμε μπροστά μας να ραπάρει τώρα φωνάξαμε τον διάολο να μας πάρει. Μετά βρεθήκαμε μ’άλλους στην Ώρα Των Σκιών μαζί τίγκα λοιπόν το μαγαζί και μη ρωτάς που είναι τώρα όλοι αυτοί είναι σκόρπιοι μπροστά σου και ψάξ’το γιατί. Ύστερα μπήκαμε στο Μεγάλο το Κόλπο κι εκεί ψυχή μου σαν να βρήκες τον τρόπο να πεις όσα φοβούνται οι άλλοι και μ’έσπρωξες να βάλω στη φωτιά το κεφάλι. Τότε βαφτήσαμε Low Bap τ’όνειρό μας χωρίς να ξέρουμε αν είναι για καλό μας και τρελαθήκανε όλοι τότε οι μοδάτοι στο παραμύθι που αλλάξαμε κάτι. Για να’χει το τέλος αυτό που του αξίζει και να μπορεί τη ζωή να στραγγίζει και να κρατήσει όσο γουστάρουμε εμείς κι αν χαθεί μπράβο της παρακμής. Ρε μη νοιαστεί κανείς(ρε μη νοιαστεί κανείς) αν θα χαθούμε εμείς μαγκιά τους μπράβο της παρακμής (μπράβο της παρακμής) Μη λυπηθεί κανείς(μη λυπηθεί κανείς) στον κόσμο μας εμείς κι εσύ μαλάκα βιάστηκες να χαρείς κι εσύ μαλάκα Φτάσαμε τότε αισίως κάπου στο 96 και καναδυό είχαν ακόμα αντέξει κι ήρθαν μαζί μου στον Τόπο Της Φυγής να βρούμε τα σημάδια μιας παλιάς πληγής. Να δουν από κοντά την αλεπού όταν μπαίνει στο βάλτο να κοιτάει τον ουρανό από κάτω να πετάει φωτιά με τα χέρια όταν οι άλλοι έχουν γίνει ήδη αστέρια. Σε μια παράσταση μεγάλη σιωπής με λόγια και μουσικές περιωπής πιθικάκια διαλέξανε τον πρώτο τους ρόλο κι οι αφεντάδες ετοιμάζουν hip hop στόλο. Να κυριεύσουν πόλεις και χωριά για να μαζέψουν πολλά φλουριά βρήκανε στιλ και μόδα καινούρια ας τους ψυχή μου να κάνουν γιούρια. Εσύ μείνε κοντά μου και κοίτα να τρώνε οι άλλοι μονάχοι την πίτα και στάσου όσο αντέχεις αντίκρυ θανάτου με τους Μύθους εκείνους του Βάλτου.