Πως να σου πω για αυτές τις σκέψεις που σταθήκαν στο μυαλό μου, θρονιαστήκαν και φωτίσανε για λίγο τ’ όνειρό μου κι οι στιγμές χορέψανε μπροστά μου σαν σκιές· άλλες ανήκαν εδώ κι άλλες χανόντουσαν στο χτες. Σκορπισμένες όλες στης ζωής το βιβλίο κι οι σελίδες οι θαμπές, τσακισμένες στα δύο να μου θυμίζουν ότι κάπου στα παλιά τα μονοπάτια είναι της μνήμης μου τα πιο όμορφα κομμάτια· αγαπημένα σαν όργανα παλιά ξεκουρδισμένα, μακριά από μένα, περασμένα ξεχασμένα, ξεμακραίνουν λίγο λίγο μ’ ένα χρόνο σακάτη κι έτσι φουντώνει του πόνου το γινάτι. Ίσως μεγάλωσα και κάπως παραπάνω και στην ανάγκη να πάψω και το κέφι μου να κάνω, μα θα μικρύνω και θα σβήνω τη χαρά μου κι αυτά τα ωραία που κυλήσανε μπροστά μου. Γι’ αυτό γυρίζω στα παλιά να ξεδιψάσω· οι στιγμές μου μ’ αφήνουνε παρέα να ξαποστάσω και λιγώνουν την ψυχή μου κάθε τόσο. Από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω. Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα, γιατί εκείνα την ασκήμια μου σκεπάζουν κι όταν φοβάμαι τα πιο μεγάλα ψέματα, μακάρι πάντα να μου τάζουν. Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα, ούτε για λίγο σου λέω να τ’ αποφύγω. Τα φτιάχνω θύμηση και τα ντύνω όνειρα και μες στη σκέψη μου τα πνίγω. Είναι τα όμορφα με τ’ άσχημα μπλεγμένα, πάνω στης μοίρας τα παραμύθια κεντημένα, ξαναμμένα με τραβάνε στο χορό τους το τρελό· ψάχνω τα βήματα να βρω και χάνω το ρυθμό. Μα όταν με πιάσουνε τα όμορφα απ’ το χέρι με ταξιδεύουνε στου ήλιου το κρυμμένο μου αστέρι και μου ανοίγουν την ψυχή να τραγουδήσω, με τη βροχή του κόσμου να νυχτοπερπατήσω. Όμως, δεν ξέρω αν πρέπει να μείνω ή να φύγω, αφού τα όμορφα κι αυτά κρατάνε λίγο και μένει ο φόβος στη ζωή συνοδοιπόρος σε κάθε ανάσα, κάθε σκέψη απαράβατος όρος. Κι ενώ το ψέμα κι εγώ είμαστε πράματα χώρια να με γλιτώσει θέλω, όταν φοβάμαι, από τα ζόρια. Μικρό το κακό, αφού τουλάχιστον θα ζήσω, τις κλεμμένες στιγμές για λίγο όνειρα θα ντύσω. Ας λένε πως τα δύσκολά θεριεύουν την ψυχή, είναι ο πόνος όμως, στιχοπαιδεύτρα ευχή. Μη με αφήσεις εδώ πέρα να στοιχειώσω, από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.