Απ’ το κακό μου ριζαριό, βράζω βοτάνι στο καιρό, να τον γητέψω να χαρώ. Είναι από φύτεμα γυρτό, που λαχταράει να δει ουρανό, σα κυπαρίσσι στο γκρεμό. Πρωί και βράδυ και πρωί μία σελήνη ακροβατεί κι ένας βλαμμένος ήλιος. Στης μέρας το λεπτό σκοινί στεγνώνουν οι άλλοι μου εαυτοί και παραμένω ίδιος. Σεμνότητα ποιοτητα, η τέλεια παρεξήγηση μια σιωπηλή αφήγηση στα μάτια σου ανασαίνει. Την παίρνω και την τραγουδώ, τη καθρεφτίζω στο κενό, σ’ ένα επάγγελμα μισό, η ιστορία σου τρέμει. Το πιο θλιμμένο μου σουξέ, που δε με πρόδωσε ποτέ με παίρνει από το χέρι. Με ξεναγεί στο πουθενά, στης Λευκωσίας τα στενά κι όλο με κοροϊδεύει. Πρωί και βράδυ και πρωί μία σελήνη ακροβατεί κι ένας βλαμμένος ήλιος. Στης μέρας το λεπτό σκοινί στεγνώνουν οι άλλοι μου εαυτοί και παραμένω ίδιος. Αγάπες και παινέματα μια σκοτεινή υπόθεση· μοναδική σου υπόσχεση το φως στο πρόσωπό σου. Κι αν θες να πεις πως μ’ αγαπάς, πες το στον εαυτό σου και πάψε να με τυραννάς με το αγαπητάριό σου.