Ειμ’ ο Βαγγέλης ο μπεκρής που ρίχνω φίνο ζάρι στις λέσχες σαν με βλέπουνε Ι τρέμουνε σαν το ψάρι Με ξεύρουνε πως τα κουνώ κι εξάρες όλο φέρνω οι μάγκες δε με παίζουνε Ι γιατί όλο τους τα παίρνω Γειάσου Κατσαρέ ! Βρε Βαγγελάκη αστ’ αυτά δεν μας τα ξαναπαίρνεις δεν είμαστε κορόϊδα πια Ι δεν μας την ξαναφέρνεις Αν είσαι μάγκας κι έξυπνος αν είσαι κεχριμπάρης τα ζάρια κούνα έμορφα Ι και τότε θα τα πάρεις