Λοιπόν εντάξει Mister, θα γίνει η δουλειά, είπε ο Torpedo κοιτώντας το μπαλέτο με το φιδίσιο μάτι του να γδύνει την ξανθιά χαϊδεύοντας στην τσέπη το στιλέτο Μεσ’ το άδειο βλέμμα του το φως απ’ τα κεριά χρυσάσαξόφωνα και μαύρα κλαρινέτα είν’ ένα φως που τρέχει και γλιστρά πάνω στου barman τ’ ασημένια πέτα στη φαβορίτα του μπασίστα και μετά στης τραγουδίστριας τα πλατινέ μαλλιά Φυλάξου Torpi, φώναξα κουνώντας τη Βαβέλ όμως δεν πρόλαβε την έφαγε στην πλάτη Cool Jazz ξεχύθηκε απ’ την πόρτα του Blue Bell κι ο Rascal την κοπάνησε, τον άφησε αμανάτι Καιρός να φύγουμε κι εμείς σιγά σιγά, είπε ο Torpedo πεσμένος με τα μούτρα στη βροχή κι ύστερα ψόφησε και άρχισε να σβήνει απ’ το χαρτί κι ύστερα άλλαξε αιώνα κι εποχή Με μαύρη Σαμσονάιτ στης Wall Street το παζάρι και το καρφί της κοκαΐνης στο μυαλ’'ο ένα γλυκό παράξενο φιλήσυχο τομάρι Ο Torpi πάντα υπέροχος και πάντα του κουτιού Ο Torpi που πηγαίνει σε κάποιο ραντεβού Ο Torpi με το βλέμμα του παλιού καλού καιρού L’ America