Το πλοίο φεύγει και κουβεντιάζω με κάποιον ναύτη στην κουπαστή μου λέει με πόνο για μια γυναίκα που όρκο του ‘κανε πως θα `μενε πιστή Και συλλογιέμαι με την σειρά μου μήπως του φύγει ένα πρωί φτερό στον άνεμο είναι η γυναίκα φτερό στον άνεμο μες τη ζωή Του είχε τάξει χρυσά παλάτια όταν το έπνιγε στα χάδια στα φιλιά μα η γυναίκα ίδια είναι ίδια πάντα απ’ τα χρόνια τα παλιά Και συλλογιέμαι με την σειρά μου μήπως του φύγει ένα πρωί φτερό στον άνεμο είναι η γυναίκα φτερό στον άνεμο μες τη ζωή