Πάνω μου γέρνει ένας σακάτης ουρανός ριγούν τ’ αστέρια, πέφτουν στο αδιάβροχό μου. Είναι συνήθεια που έχω από μικρός ν’ αγαπάω ό,τι με σπρώχνει στο χαμό μου. Υφαίνω σάβανα με ήλιους παιδικούς, αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιο σου χνάρι. Μαθαίνω νέα σου από δαίμονες τρελούς, απ’ αστροναύτες που σε είδαν στο φεγγάρι. Κάνω παρέα με λεπρούς που θέλουν χάδια, μ’ άγια ρεμάλια και μυαλά σακατεμένα, κατατρεγμένους που αγκαλιάζουνε σκοτάδια μήπως ακούσω και μου πουν κάτι για σένα. Και έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ’ απόγνωση αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος. Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.