Χιλιάδες χρόνια στα ψηλά, συντρόφους έχεις τ’ άστρα, απόφευγέ τηνε τη γη, γιατί ναι ξελογιάστρα, ποτέ μη θες φεγγάρι μου, ανθρώπους να γνωρίσεις, γιατί τα βάσανα της γης και συ θα τ’ αποκτήσεις. Ανθρώπου μάτι μη σε δει, φεγγάρι μου να ζήσεις, γιατί αν είσαι λαμπερό, χωρίς να θες θα σβήσεις, κάτσε στην ησυχία σου, και μεσ’ στην μοναξιά σου, όλη της γης ζηλεύουνε, να δούνε τα καλά σου. Παρτίδες με τους άνθρωπους, στο λέγω μην ανοίξεις, γιατί σκληρά θα πληγωθείς και θα μετανοήσεις, οι άνθρωποι είναι κακοί, στη γήινη τη σφαίρα κι από τη γη δεν πρόκειται, να δεις μιαν άσπρη μέρα. Πίκρες, καημούς και βάσανα, θα έχεις πρώτoi φίλοι, ποτέ δε θα γελάσουνε, τα δυο γλυκά σου χείλη κι αν είσαι τόσο πλούσιο, μην έχεις εμπιστοσύνη, οι άνθρωποι δε γνωρίζουνε, ποτέ τους καλωσύνη.