Να ξημερώνει μέσα σου η ζωή μου, να `χουν τα μάτια σου αλάτι απ’ τα παλιά. Να ξεφυσάει μέσα μου η πνοή σου να `χουν τα χέρια μου γεμίσει με πουλιά. Αλίμονο δε βρέχει στην αυλή μου, δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά. Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου να `τανε η πρώτη και μαζί στερνή φορά. Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου, να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά; Δε θα δειπνήσω πια με τη φωνή σου, δε θα ζητήσω βάλσαμο απ’ τα παλιά. Θα μπω σ’ ένα πλοίο και θα ρωτήσω στον άλλο κόσμο αν μοιράζουνε φιλιά. Αλίμονο δε βρέχει στην αυλή σου, δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά. Ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου να `τανε η πρώτη και μαζί στερνή φορά. Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά; Έχει γεμίσει το μπουκάλι μου μ’ αλήθειες μα η καρδιά σου είναι ένα ψέμα απ’ το βορρά. Ας είν’ τα χέρια σου, τα μάτια και η πνοή σου να μ’ αγκαλιάζουν αιώνια ψεύτικα, να με κοιτάζουνε φευγαλέα ερωτικά, να ξεφυσάει η πνοή σου απ’ το βορρά.