Κάθε πρωί, καταργούμε τα όνειρα, χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια. Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο. Κάθε πρωί, χαιρετάμε τους χθεσινούς φίλους, φίλους, φίλους. Οι νύχτες μεγαλώνουν, μεγαλώνουν σαν αρμονικές. Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά. ασήμαντες απαριθμήσεις τίποτα, τίποτα. Λέξεις μόνο για τους άλλους, μα που τελειώνει η μοναξιά.