Χτυπώ την πόρτα του θεού χτυπώ του παραδείσου βοριάς ήρθε και φύσηξε κι άνοιξε την δική σου. Όσα σκαλιά κι αν ανεβώ κι όπου η καρδιά μου φτάνει θα με κρατάει το χέρι σου Χριστέ και Μακρυγιάννη. Χτυπώ την πόρτα του θεού σε μακρινό ξωκλήσι μα δε μ’ ακούει με το βοριά και το κερί θα σβήσει.