Τέλος οι συγγνώμες, τα ρολόγια που τρελαίνονται Τέλος τα τηλέφωνα που μένουν σιωπηλά Τέλος με τους όρκους που συνέχεια λένε ψέματα Κι όλα αυτά τα δάκρυα που δεν βγάζουν πουθενά Τέλος τα τραγούδια στ’ αυτοκίνητο κι οι βόλτες Τέλος τα ταξίδια καλοκαίρι σε νησιά Τσιγάρα, αλκοόλ, ξενυχτισμένα Σαββατόβραδα Βόλτα στη βροχή τις Κυριακές και σινεμά Εγώ με την αγάπη μάλωσα Τέλος οι ανάσες που σαν σύννεφα ενώνουνε Χείλια διψασμένα για φιλιά συλλαβιστά Δάχτυλα που ψάχνουν μες στων ρούχων τα υπόγεια άλλο πια δε θα `βρουνε τη φλέβα που χτυπά. Κι όταν θα με καίει της φωνής σου το παράπονο Κι όταν θα με ψάχνει του κορμιού σου η φωτιά Μόνος με την νύχτα το σκοτάδι θα μοιράζομαι Δε με ξεγελάνε της καρδιάς τα μαγικά