Σκάλα τη σκάλα θ’ ανεβώ την πόρτα να χτυπήσω κι αν δε μ’ ανοίξεις για να μπω εγώ θα ξενυχτήσω. Ένα προσκέφαλο ζητώ και στρώμα να πλαγιάσω, άνοιξε να `ρθω πλάι σου τις πίκρες να ξεχάσω. Αργές ψιχάλες με χτυπούν, βρέχομαι και κρυώνω. Άνοιξε πια, λυπήσουμε και μη μ’ αφήνεις μόνο.