Κάθε που βραδιάζει στη μικρή τη γειτονιά μ’ ήλιο ή με χαλάζι με νοτιά και με χιονιά έρχεται ν’ αράξει μάθε του έρωτα φονιά μια λατέρνα κούτσα κούτσα στη γωνιά. Γλυκόλαλη, γλυκόλαλη λατέρνα στη βραδιά σαν το πουλί, σαν το πουλί φτεροκοπάει η καρδιά. και ξανανθίζει στη μαραμένη τη γειτονιά ξεγελασμένη μεσ’ στο χειμώνα κι η λεμονιά. Σ’ ένα δρόμο σ’ ένα στενό, μες στο σύθαμπο το γαλανό έχουν στήσει τώρα φωλιά του Παραδείσου θαρρείς τα πουλιά. Γλυκόλαλη, γλυκόλαλη λατέρνα στη βραδιά σαν το πουλί, σαν το πουλί φτεροκοπάει η καρδιά. και ξανανθίζει στη μαραμένη τη γειτονιά ξεγελασμένη μεσ’ στο χειμώνα κι η λεμονιά.