Άδειασες το σπίτι μας και μόνος μου κοιτάζω τους άδειους τοίχους γύρω μου και νιώθω να βουλιάζω όλες οι αναμνήσεις μας στριμώχτηκάν στ’ αμάξι μαζι με τις βαλίτσες σου κι αυτά που μου `χες τάξει μια φορα Με τι καρδιά να σ’ αποχωριστώ αντίο να σου πώ και να ξεχάσω αφου εσύ είσαι η ίδια μου η ζωή δεν έχω τίποτα στο κόσμο αν σε χάσω Με τι καρδια για τελευταία μου φορα να σ’αγκαλιάσω Χιλιάδες συναισθήματα μοιράσαμε στα δύο δικό μου ήταν το μείνε εδώ δικό σου το αντίο τώρα στο άδειο πάτωμα μόνος έχω κάτσει να καταλάβω προσπαθώ πώς άλλαξαν τα πάντα ξαφνικά