Μέρα νύχτα το κερί ανάβω για τα σένα, να σε φυλάει η Παναγιά που βρίσκεσαι στα ξένα. Πέρασε, πέρασε κι ο δεύτερος ο χρόνος. Τι έγινες δεν ξέρω πια, γι’ αυτό με δέρνει ο πόνος. Ούτε παίρνω γράμμα σου, αχ, τι κακό μου κάνει. Δεν το ξέρω αν μου ζεις ή έχεις πια πεθάνει. Πέρασε, πέρασε κι ο δεύτερος ο χρόνος. Τι έγινες δεν ξέρω πια, γι’ αυτό με δέρνει ο πόνος. Πάνε τα τρένα κι έρχονται κι ακόμα νά ’ρθεις πίσω και τη ζωή μου θα ’δινα να σε ξαναντικρίσω. Πέρασε, πέρασε κι ο δεύτερος ο χρόνος. Τι έγινες δεν ξέρω πια, γι’ αυτό με δέρνει ο πόνος.