Ο ήλιος εβασίλεψε Έλληνά μου, βασίλεψε και το φεγγάρι εχάθη, κι ο καθαρός Αυγερινός που πάει κοντά την Πούλια, τα τέσσερα κουβέντιαζαν και κρυφοκουβεντιάζουν. Γυρίζει ο ήλιος και τους λέει, γυρίζει και τους κραίνει: "Εψές όπου βασίλεψα πίσου από μια ραχούλα, άκ'σα γυναίκεια κλάματα κι αντρών τα μοιριολόγια, γι’ αυτά τα `ρωικά κορμιά στον κάμπο ξαπλωμένα και μες στο αίμα το πολύ είν’ όλα βουτημένα. Για την Πατρίδα πήγανε στον Άδη τα καημένα"