Ποιος δε μιλά για τη λαμπρή γιορτή ξανανιωμού, πάν τα παιδιά στον πόλεμο και παν του σκοτωμού. Με θάρρος οι τρανές καρδιές έπιασαν τα στενά, ψηλά η σημαία ανέμιζε η αντάρτισσα μπροστά. Δέκα χιλιάδες φτάσανε χακένιοι ταxτικοί για να σκοτώσουν τα παιδιά μα μείναν εδ’ εκεί. Με πολυβόλα κι άρματα κανόνια τους σωρό, κανένας τους δε γύρισε, δε φταίμε εμείς για αυτό. Ένας με δέκα, ημέρες εξ, κρατήσαμε γερά και δεν περάσαν τις γραμμές, μ’ όλα τους τα πυρά. Μας ρίξαν και φαρμακερά αέρια και καπνούς, μας κάψαν την πρωτεύουσα ωσάν τους Γερμανούς. Σκοτώσαν τους ηγέτες μας χωρίς απολογιά τους, γυναίκες μας, μικρά παιδιά στα γόνατα μπροστά τους. Τους τάφους άνοιγαν κρυφά και θάβαν τους νεκρούς, δεν πιάσαν ούτε σκότωσαν αντάρτες μας πιστούς. Ποιος δε μιλά για τη λαμπρή γιορτή ξανανιωμού, πάν τα παιδιά στον πόλεμο και παν του σκοτωμού.