Κάθεσαι στο μπαλκονάκι σαν λουλούδι αθάνατο μα εγώ σαν τ’ αηδονάκι παίζω με το θάνατο. Δε με νοιάζει κι αν πεθάνω δε με νοιάζει κι αν χαθώ ένα μόνο με μαραίνει που μ’ αφήνεις μοναχό. Σ’ αγαπώ σαν αμαρτία σε μισώ σαν φυλακή. Κόψε με αν θες στα τρία στάλα αίμα δε θα βγει. Τα βελούδινά σου χείλη δε ματώσανε ποτές είσαι η καύτρα στο καντήλι που το λάδι μου το καις. Στα μαλλιά σου κρέμασέ με χτυποκάρδι και βρισιά να μη βλέπω άλλα χείλη να σου πίνουν τη δροσιά.