Αν ήμουν άνεμος θα `μουν ο λίβας Κι εσύ μικρούλα αύρα του καλοκαιριού Κι αν ήμουν δάκρυ θα `μουν καράβι Που αψηφάει τις καταιγίδες του ουρανού Αν ήμουν χρώμα θα `μουν γαλάζιο Όπως της θάλασσας που με τραβάει μακριά Και θα `σουν νούφαρο στα μοβ ντυμένο Σε λίμνης πράσινα ακίνητα νερά Πουλί να ήμουν να `μουν γεράκι Κορφές να βλέπω με τον κόσμο να γελώ Κι εσύ μικρό στη γη ρυάκι Να χαμηλώνω και να ξεδιψώ Τι κρίμα που `μαι δέντρο σε μνήμα Σε δάσος σκοτεινό και σιωπηρό Κι εσύ είσαι μάσκα καλά κρυμμένη Κάπου στο Ρίο στης σάμπας το ρυθμό Τι κρίμα που `μαι, που `μαι πλατάνι Που θέλει χώρο και μονάχο ν’ απλωθεί Κι εσύ λυγμός σε αρχαίο ροδάνι Που τρίζει πόθους μα σωπαίνει κάθε αυγή