Το τρένο ερχόταν απ’ το Βορρά στο Νότο πήγαινε, στην Αθήνα σφύριζε πάντοτε μία φορά κι εμείς μετρούσαμε κι άλλο μήνα Με τα παράθυρα φωτισμένα σαν φιλμ που τρέχει και δείχνει εσένα ξένος στους ξένους, βία εφηβείας σινεμασκόπ της επαρχίας Είκοσι μέτρα απ’ το σύρμα και μια ζωή απ’ τη ζωή ο Χάρης βλέπει το φως σαν κύμα ή να πνιγεί ή να καεί Μέσα στα μάτια του σέρνονται τρένα υγρά βαγόνια αλμυρισμένα κι αποφασίζει να φύγει νύχτα ψυχούλα μου άρρωστη απόψε ρίχτα! Σαν να περνάει από ναρκοπέδιο εκεί που φτύνουνε οι σκοποί ο Χάρης σαν κινούμενο σχέδιο ανατινάζεται κι όμως ζει Τρεις μέρες γλίτωνε, Τετάρτη έφυγε μέχρι το Σάββατο τον είχαν φέρει πώς το φαντάστηκε; Σκουπίδι φύτρωνε στο πρώτο του άψυχο καλοκαίρι Μέρες παλεύαμε για να του πάρουμε ένα του γέλιο να μας γλιτώσει κανείς δεν το `λεγε, μα όλοι φοβόμασταν μήπως το τρένο του εμάς σκοτώσει Δεν πίστευε πως κάποτε όλα αυτά θα τέλειωναν βουνά από μερόνυχτα υψώνονταν μπροστά του μόνος σε μια ζεστή αγκαλιά στο γρήγορο όνειρό του πήγε να σώσει την καρδιά κι έχασε το μυαλό του Σταμάτησε να μας μιλά, μόνο τους τοίχους σκάλιζε και του μυαλού του τάιζε τα άγρια θηρία πολύ δε θέλει για να δεις το θάνατο στ’ αστεία αυτό το τρένο φίλε μου μεγάλη είναι ιστορία