Το πρόσωπο της μέρας χαρακώνει η αργυρή λεπίδα της βροχής κι όμως η λάμψη αυτή που με κυκλώνει είναι η βροχή μιας άλλης εποχής Και σε χρονιές σε παίρνει που η μοίρα σε μοίρανε να δεις μέσα απ’ το χώμα του ρόδου του εκατόφυλλου τη σπείρα το άλικο παράξενό του χρώμα Αυτή η βροχή που τα τζάμια θολώνει στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς αλλοτινής τα σταφύλια χρυσώνει στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς