Κοίταξε γύρω στο θλιμμένο σου σαλόνι μια μοναξιά που αντιφεγγίζει στην οθόνη δες ένα πτώμα στο μεγάλο σου καθρέφτη έτσι είσαι πίσω απ’ τη νιότη σου π’ αστράφτει νιώσε το μέτρο του κανόνα που επιμένει απ’ τα ρολόγια τη ζωή να ξαποστέλνει νιώσε τη σύμβαση στα παγωμένα γέλια φωτογραφίες από άθλια τσιφτετέλια Με λες επίθεση καταστροφή αποσύνθεση με λέω άμυνα φωτιά και σύνεση με λες απίθανο ψυχωτικό απόλυτο με λέω άκομψο τρελό κι αμόλυντο Τόλμα μια βόλτα στα σκοτεινά προάστια δες ένα πάθος μια αγκαλιά τεράστια πόνος και αίμα μπερδεύει τις κουλτούρες πως βαβουριάζουν της καριέρας οι κουμπούρες πως παιδιαρίζουν οι αλήτες στα φανάρια πως κοροϊδεύουν της ζωής τ’ αναστενάρια ενώ αποστρέφεσαι εικόνες που δαγκώνουν οι άσπρες λωρίδες του δρόμου σε καρφώνουν Λες τι να κάνω δε γαμιέσαι ξεφορτώσου λεω τη ζωνη να φορέσεις θα σε λιώσουν λες ειρωνεύεσαι τσογλάνι και δεν ξέρεις λέω δεν έχεις χρόνο μιζέρια περιφέρεις Έμποροι πρότειναν αμύθητη πενία και συ λιμπίζεσαι αφόρητη ανία τα κράτη μάτωσαν της γειτονιάς τον χάρτη και `συ μαζεύεις τα κομμάτια σου απ’ το πάρτυ μπάτσοι σκαρφίζονται νυχτερινά παιχνίδια στου τρίτου κόσμου τ’ αποκαίδια το ίδιο αίμα οι ίδιες στάχτες θα σκεπάσουν τα όνειρα σου οι εφιάλτες θα ξεράσουν Με λες αλάνι χαώδη κολλημένο ό, τι μπορώ κάνω αλλά και σε προσμένω ώρα την ώρα αποφασίζεις ότι ορίζεις αλλά ποτέ μην πεις ότι δε γνωρίζεις