Ας μη νοιάζεται κανείς που έξω το `χω ρίξει, έχ’ ο καθένας στη ζωή βάσανα για να πνίξει. Ψεύτικος που `ναι αυτός ο κόσμος, ψεύτικος ο παλιοντουνιάς. Γι’ αυτό κι εγώ στο ταβερνιό μπαίνω για να μεθύσω, τη φλόγα που `χω στη καρδιά μες στο κρασί να σβήσω. Να μη σας μέλλει αν γλεντώ για κάντε μου τη χάρη, έχ’ ο καθείς δικαίωμα, να ζει όπως γουστάρει.