Φοράει νύχτα στα μαλλιά, του φεγγαριού την άλω να γίνει η αγάπη διάφανη, γυναίκα ποθητή από το κάστρο της Ωριάς στέλνει στερνό σινιάλο και περιμένει τρέμοντας Ιούλιο πορθητή Με της φωτιάς τα άλογα ο ήλιος ταξιδεύει σε παϊτόνι ολόχρυσο στους δρόμους τ’ ουρανού και μια ψυχή που καίγεται τον άνεμο αγναντεύει και χάνεται στα σύννεφα τσιγάρου πρωινού Ένα τσαμπάκι μέλισσες και λιάτικο σταφύλι είναι του μήνα Καίσαρα το βιος το αληθινό κι ο ποιητής που έψαχνε θαλασσινό τριφύλλι έγινε άσπρο ανέσπερο και φως εωθινό