Γιατί σ’ αρέσει πάντα να `χεις καινούργια θύματα, ξενύχτια, περιπέτειες κι αμαρτωλά τραβήγματα, πες μου δε σε κούρασε η ρέμπελη ζωή σου; Απολογήσου ένοχη, απολογήσου. Τα τόσα θύματά σου βαριά αναστενάζουνε και μες στα όνειρά τους για σένανε σπαράζουνε κι αυτά μήπως δεν πλήρωσαν με αίμα το φιλί σου; Απολογήσου ένοχη, απολογήσου.