Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί που δεν ξέρω πια αν είσαι αληθινή ή μέσα στ’ όνειρο ζεις μονάχα. Εσύ στο δρόμο μου, μυστικός ορίζοντας ήλιος στα μάτια μου, τα μάτια μου κλείνοντας. Όνειρο γίνομαι κι εγώ... Γίνεται η θάλασσα βροχή ποτάμι η βροχή ξανά που πλημμυρίζοντας τη γη μας παρασέρνει μακριά. Κι όλη η ζωή μας θα χαθεί σαν κύμα στον ωκεανό σαν μια βάρκα από χαρτί σαν πολιτεία στο βυθό. Σ’ έχω τόσο ερωτευτεί που θεέ μου πια ξέχασα αν σε γνώρισα ποτέ ή στο μυαλό μου σ’ έπλασα. Πρόσωπα αδιάκοπα, μπροστά μου περνούν μα μες στη σκέψη μου οι εικόνες σου γυρνούν. Όνειρο γίνομαι κι εγώ... Γίνεται η θάλασσα βροχή ποτάμι η βροχή ξανά που πλημμυρίζοντας τη γη μας παρασέρνει μακριά. Κι όλη η ζωή μας θα χαθεί σαν κύμα στον ωκεανό σαν μια βάρκα από χαρτί σαν πολιτεία στο βυθό.