Μια φορά κι ακόμα μία χελιδόνι μου πετάς, βγήκες στην παρανομία και τις νύχτες περπατάς. Κι η φωνή σου ξεχασμένη σ’ ένα μπαγλαμά κλεισμένη. Σ’ είχα βρει στα συναξάρια τα σβησμένα και παλιά δάκρυ μέσα στα νταμάρια να κυλάς Πρωτομαγιά. Και θυμήθηκα τα χρόνια που `χανε φωνή τα αηδόνια. Στα μεγάλα τα βαγόνια η ζωή σου εδώ κι εκεί χάλασες ωραία χρόνια Βέλγιο κι Αμερική. Τώρα μέσα στο φλιτζάνι βγάζεις τους καημούς σεργιάνι.