Γεννήθηκα στο ραντεβού της νύχτας με τη μέρα μια ζεστή Αυγουστιάτικη Δευτέρα τα όνειρα ήταν λίγα, τα λόγια ήταν πολλά και όλοι νιώθανε καλά. Που το είδος θα κρατήσει και το γλέντι θα αρχίσει τσάμπα της μάνας μου το δάκρυ είχε κυλήσει η αγωνία της, ο πόνος, η λαχτάρα μαζί με τις ευχές και μια κατάρα. Που άκουσε το άστρο μου και κρύφτηκε στο φως και από τότε είμαι τόσο μοναχός και τα γέλια δε κρατάνε, κι οι υποσχέσεις δε μετράνε και αυτοί που σ’ αγαπάνε βλέπεις εύκολα ξεχνάνε. Και φοβούνται να σταθούν κοντά στο χρόνο κι από αγάπη δε μοιράζονται τον πόνο βλέπεις το άστρο το δικό τους φωτίζει εκεί ψηλά και έτσι όλα πάνε καλά. Άκου μάνα, για όλους έχει ο θεός Κι ίσως το δικό μου άστρο να `ναι κάπου εκεί στο φως άκου μάνα για όλους έχει ο θεός. Και μας χωράει ο ουρανός. Γι’ αυτό και `γω γυρνάω στο φως και τραγουδάω έπαψα τις μέρες που περνάν πια να μετράω μαζεύω τα κομμάτια μου και δεν ελπίζω σε `κείνα που με θέλουν πάντα, πίσω να γυρίζω. Σφίγγω τα δόντια μου και έχω παρηγοριά μου μόνο το όνειρό μου κι όσο αντέξει η καρδιά μου θα είμαι εδώ και καλά να το θυμάστε και αφού δε σέβεστε, θα με φοβάστε. Γιατί εγώ ζω μόνο ό,τι αγαπώ φυλάω το ψέμα μου σε σας μόνο να πω σ’ όλους εσάς με το άστρο εκεί ψηλά που δήθεν νιώθετε καλά. Γιατί όλα γύρω σας αλλάζουν ενώ οι μέρες που περνάνε σας τρομάζουν μα εγώ μακριά πετάω τώρα τις ευχές δε θα ξαναζήσω ποτέ μου εγώ το χθες. Γιατί μάνα τα βρήκα όλα μπροστά μου ο πόνος μου ζωή και διάλειμμα η χαρά μου πάντα μάζευα ότι έμενε απ’ τη στάχτη μα η τύχη μ’ έχει άχτι. Άκου μάνα, για όλους έχει ο θεός Κι ίσως το δικό μου άστρο να `ναι κάπου εκεί στο φως. άκου μάνα για όλους έχει ο θεός. Και μας χωράει ο ουρανός.