Έπεσ’ η νύχτα κι εγώ μονάχη, ο κόσμος μοιάζει φυλακή. Γίναν οι πόνοι μέσα μου βράχοι, βρέχει καημό η Κυριακή. Φίλοι και αγάπες κεριά σβησμένα, όλα πια στον κόσμο για μένα ξένα. Μέσα στα μάτια η νύχτα κλαίει, να ξημερώσει πώς αργεί. Είν’ η αγάπη φωτιά που καίει, κι εσύ χαμένος σε άλλη γη. Φίλοι και αγάπες κεριά σβησμένα, όλα πια στον κόσμο για μένα ξένα.