Ο κόσμος με κατηγορεί δεν ξέρω τι θα γίνω μαζί σου εγώ που τα `μπλεξα κανέναν δε γνωρίζω. Οι πόνοι κι οι αναστεναγμοί δουλεύουν το κορμί μου και η καρδιά μου η δύστυχη σπαράζει απ’ την οργή μου. Αχ, πώς με καταντήσανε τα πονηρά σου μάτια, αλήτης έτσι ν’ αγρυπνώ μες στα στενά σοκάκια και μες στις μπίρες ξενυχτώ κι αδειάζω ποτηράκια.