Της μοναξιάς η σιωπή κι απόψε με τρελαίνει έξω δε βγαίνω να κοιτώ ανθρώπους που ’ναι ερωτευμένοι μένω εδώ και σου ζητώ με όση δύναμη μου μένει Αγάπα με όσο αντέχεις και άσε με να σ’ αγαπώ αγάπα με κι αν δεν μπορέσεις θα σ’ αγαπώ εγώ και για τους δυο Και κλαίω σαν παιδί που αδιαφορείς εσύ και ας μου λένε οτι οι άντρες ποτέ δεν κλαίνε Και κλαίω και πονώ τόσο που σ’ αγαπώ και ας μου λένε οτι οι άντρες ποτέ δεν κλαίνε Κλείνομαι πάλι δε μιλώ μα πουθενά αυτό δε βγαίνει εγώ εσένα καρτερώ μα η ώρα περασμένη Αγάπα με όσο αντέχεις και άσε με να σ’ αγαπώ αγάπα με κι αν δεν μπορέσεις θα σ’ αγαπώ εγώ και για τους δυο Και κλαίω σαν παιδί που αδιαφορείς εσύ και ας μου λένε οτι οι άντρες ποτέ δεν κλαίνε Και κλαίω και πονώ τόσο που σ’ αγαπώ και ας μου λένε οτι οι άντρες ποτέ δεν κλαίνε