Έχει στον κήπο μου μια αμυγδαλιά φυτρώσει κι ειν’έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει. Μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει και τη χαρά του ανθού της δε θα μου δώσει. Κι αλίμονό μου, εγώ της έχω αγάπη τόση! ... Κάθε πρωί κοντά της πάω και γονατίζω και με νερό και με δάκρυα την ποτίζω τη μυγδαλιά πού `χει στον κήπο μου φυτρώσει. Αχ, της ζωούλας της το ψέμα θα τελειώσει. Όσα δεν έχουν πέσει θα της πέσουν φύλλα, και τα κλαράκια της θε ν’απομείνουν ξύλα. Την άνοιξη του ανθού της δε θα μου δώσει. Κι όμως εγώ ο φτωχός της είχ’αγάπη τόση!...