Μες στις παλάμες μου κρατώ το όνειρο που ράγισε το όνειρο που μάτωσε μ’ εκείνο το φιλί Κι όπως με κοίταζες γλυκά ψιθύρισες δειλά ένα γεια και στη φτωχή μου την καρδιά έπιασε βροχή Κι έκρυψα το πρόσωπό μου για να μη με δεις μη σου μείνει η εικόνα αυτή και στεναχωρεθείς μα όταν έκλεισες την πόρτα τα χαράματα τότε ξέσπασα αγάπη μου σε κλάματα Και φωνάζω τ’ όνομά σου σπάω πράγματα δικά σου και το άδικο με πνίγει που τελειώσαν όλα ξαφνικά Και με μένανε θυμώνω που έκρυψα καλά τον πόνο και σε άφησα να φύγεις από τη ζωή μου έτσι απλά Μες στις παλάμες μου κρατώ το σύννεφο που έμεινε το σύννεφο που έγινε το δάκρυ απ την ψυχή Θυμήθηκα όσα ζήσαμε μισήσαμε ή αγαπήσαμε και στη φτωχή μου την καρδιά πάλι έπιασε βροχή