Μονάχα σιωπή να, τι μας έμεινε αφού είναι όλα πια χαμένα Κι αυτό το «γιατί» που κάπου ξέμεινε πίσω απ’ τα χείλια τα σφιγμένα Κρίμα που είναι αργά και δεν προλάβαμε άλλη μια αγκαλιά και ένα «συγγνώμη» Κρίμα που είναι αργά και καταλάβαμε μια μεγάλη αγάπη πώς τελειώνει Τίποτα. Δεν υπάρχει στο στόμα πια φωνή Τίποτα να σου πω δεν υπάρχει Σήμερα, που ξανάγινε χώμα το κορμί, σήμερα, που ψάχνω να βρω ακόμα το «γιατί» Ποια λέξη να σου πω δεν βρίσκω τίποτα αφού το «σ’ αγαπώ» το λέω ακόμα... Με χέρια ανοιχτά θα παραδώσουμε τα όνειρά μας τα κλεμμένα Κι αν θέλει η καρδιά να μετανιώσουμε το λεν’ τα μάτια τα κλαμένα