Πάει ο Νώντας ο καημένος στη μνήμη του κι αυτή η ζαριά. Χρήστο, γιατί είσαι μουτρωμένος, ησύχασε ο Νώντας πια. Αυτός που ζει είν’ ο χαμένος, σειρά σου, ρίξε τη ζαριά. Σαράντα χρόνια παντρεμένος κι είχε γυναίκα καρδιακή. Χρήστο, γιατί είσ’ αφηρημένος, το τάβλι θέλει προσοχή. Αυτός που ζει είν’ ο χαμένος, δύσκολο ζάρι η ζωή. Χρήστο, γιατί είσαι λυπημένος, ο Νώντας είναι μια χαρά. Κάτω απ’ τη γη ταμπουρωμένος όλα τα ρίχνει έναν παρά. Αυτός που ζει είν’ ο χαμένος, πάρ’ το χαμπάρι φουκαρά.