Είπα κι εγώ στο κατώφλι να βγω να τον προσμένω, μόλις φανεί να του φέρω σκαμνί που `χω πλυμένο. Σαν πουλί είμαι λαβωμένο σαν παιδί είμαι ορφανό. Μου `χε πει να τον περιμένω να φανεί κάποιο δειλινό, μου `χε πει να τον περιμένω μα δεν ήρθε και πεθαίνω κάθε δειλινό. Ήρθαν πολλοί στο φτωχό μου σκαλί, ήρθανε τόσοι. Μα ο καημός, ο δικός του καημός με έχει σκοτώσει.