Μωρη κοντού μωρη κοντούλα λεμονιά, Με τα πολλά λεμό λεμόνια, Βησσανιώτισσα, σε φίλησα κι αρρώστησσα και το γιατρό δε φώναξα. Πότε μικρή, πότε μικρή μεγάλωσες; Κι έγινες για στεφά στεφάνι, Βησσανιώτισσα, σε φίλησα κι αρρώστησσα και το γιατρό δε φώναξα. Χαμήλωσε, χαμήλωσε τους κλώνους σου, να κόψω ένα λεμό λεμόνι, Βησσανιώτισσα, Σε φίλησα κι αρρώστησσα και το γιατρό δε φώναξα. Για να το στύ για να το στύψω να το πιω, να μου διαβούν οι πό οι πόνοι, Βησσανιώτισσα, σε φίλησα κι αρρώστησσα και το γιατρό δε φώναξα. Mωρή κοντού μωρή κοντούλα λεμονιά με τα πολλά λεμό λεμόνια, Bησσανιώτισσα δε σ’ είδα ψες κι αρρώστησα κι ούτε γιατρό δε φώναξα. Πότε μικρή μεγάλωσες κι απόλυκες κλωνάρια συ μ’ έκαμες κι αρρώστησα και το γιατρό δε φώναξα. Xαμήλωσε τους κλώνους σου να κόψω ένα λεμόνι μικρή Δελβινακιώτισα απ’ τον καημό σ’ αρρώστησα. Για να ντο ζήψω να ντο πιω να μου διαβούν οι πόνοι σε φίλησα κι αρρώστησα κι ούτε γιατρό δε φώναξα.