Φύσηξε ο νότος μια φωτιά σαν άγριο καλοκαίρι του αέρα γίνεσαι σκιά και χάνεσαι… Μέσα σε όνειρα μικρά κάποιου Θεού ψάχνεις το χέρι του πουθενά η ομορφιά, σε πλάνεψε… Δεν άντεξες… Φύσηξε ο νότος μια φωτιά σαν άγριο καλοκαίρι του ανέμου γίνεσαι η φορά και χάνεσαι… Πίκρα σε λύτρωσε γλυκά σαν μ’ άγνωστο η κουβέντα μέσα στο τέλος δε χωράς... και κρύβεσαι…παντού δίνεσαι… Κι’είναι ο δρόμος, αέρας και φωτιά κι’ όλο πας απ’ την αρχή, Ξημερώνει, τι σου έμεινε μετράς είσαι αέρας και φωτιά Φύσηξε ο νότος μια φωτιά σαν έρωτα το βλέμμα σαν σφαίρα πέρασε ξυστά σε πλήγωσε… Βαρέθηκες να προσκυνάς αυτούς που σ’έχουνε στο χέρι Φύσηξε ο νότος μια φωτιά... και ξύπνησες…