Μ’ ένα ταξίδι στο μυαλό, τα `ριξα όλα στο βυθό και βγήκα στον αιώνα. Λευκό πανάκι η καρδιά και το κορμάκι μου μπροστά γυμνό σε μια γοργόνα. Καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός... Κι ένα αδέσποτο μικρό, χωρίς πατρίδα και Θεό με κοίταξε στα μάτια ήρθε κοντά μου μια βραδιά, κι έγιναν σκόνη τα πανιά, και στάχτη τα κατάρτια... Καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός... Κι ένα ζεϊμπέκικο σαμπάχ με τη λαχτάρα της Σεράχ σε γυάλινο ποτήρι που `λεγε χίλια χρώματα να λούζονται τα σώματα πριν βγουν στο πανηγύρι Καπετάνιος ο καημός, δύσκολος καιρός...