Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας πατρινιάς κι ενός Μεσολογγίτη, προχτές την Κυριακή μετά απ' τη φυλακή, επέρασ' απ' το σπίτι. Του βγάλαμε γλυκό τού βγάλαμε και μέντα, μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα. Του βγάλαμε γλυκό τού βγάλαμε και μέντα, μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα. Μονάχα το Φροσί, με δάκρυ θαλασσί στα μάτια τα μεγάλα, τού φίλησε βουβά τα χέρια τ’ ακριβά, και βγήκε από τη σάλα. Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της ν’ αντέξει, κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη. Κι ο Γιάννης ο φονιάς, στην άκρη της γωνιάς με του καημού τ’ αγκάθι, θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά, και τ’ όνειρο που εχάθη.