Τόσο καπνό που πίνω μέσα μου άμα τον είχα ταξιδέψει, θα `χα γυρίσει όλη τη γη από τη νύχτα ως την αυγή παρά που λες πως μ’ αγαπάς να `χα πιστέψει. Γιατί τώρα είναι σπάνιο να ξοφλήσω το δάνειο που `χα πάρει απ’ το χθες για να ελπίζω σ’ έναν αγώνα τιτάνιο σαν υπερωκεάνιο μες την ομίχλη στεριά να σφυρίζω. Παναγιά μου εσύ του Νοτιά της καρδιάς μου η γη ξενιτιά της καρδιάς μου η γη μια βαθιά πληγή που την κλείνει του χρόνου η φωτιά. Τόσο καπνό που είδαν τα μάτια μου άμα τα βλέφαρα είχα κλείσει ίσως και να `χα ονειρευτεί πως σαν την έρημο καυτή είν’ η ψευτιά που λόγια αγάπης πάει να χτίσει.