Στα ακροπέλαγα της γης δυο νύχτες τώρα μ’ οδηγείς με αλητεύεις στου ονείρου τη γαλήνη, είναι το όνειρο βαθύ κι εγώ φοβάμαι μη χαθεί κάποια αγάπη που η συνείδησή σου σβήνει. Βουλιάζω μέσα μου πολλά καράβια βουλιάζω όνειρα που έρχονται τα βράδια κι εσύ για κέρμα μου `χεις δώσει το φεγγάρι και της ζωής τις ομορφιές μου έχεις πάρει. Σε γκρεμισμένους ουρανούς μέσα σε χρόνους μακρινούς τώρα υπάρχουν λησμονιές απ’ την ψυχή μας, έγιν’ η μοίρα αντοχή έγιν’ ο θάνατος ευχή κι εγώ ρωτάω ποιος θα σώσει τη ζωή μας. Βουλιάζω μέσα μου πολλά καράβια βουλιάζω όνειρα που έρχονται τα βράδια κι εσύ για κέρμα μου `χεις δώσει το φεγγάρι και της ζωής τις ομορφιές μου έχεις πάρει.