Στην αετοράχη την ψηλή στις φυλλωσιές κρυμμένο αντάμωσα ένα παιδί να λέει πληγωμένο: "Να `βγαινα μάνα μ’ στο κλαρί, είναι η σκλαβιά πολύ πικρή. Εκεί ο φόβος κι η ντροπή καρδιές δε λαχταράει εκεί βλασταίνουν οι ανθοί η γης μοσχοβολάει. Να `βγαινα μάνα μ’ στο κλαρί, είναι η σκλαβιά πολύ πικρή. Εγώ δεν κάνω για ζευγάς για σέβρος για τσιράκι, να με προστάζει ο κεχαγιάς απ’ τ’ αψηλό κονάκι. Να `βγαινα μάνα μ’ στο κλαρί, είναι η σκλαβιά πολύ πικρή, να `βγαινα μάνα μ’ στο κλαρί, είναι η ζωή πολύ πικρή".