Είναι κόκκινο σαν αίμα σαν ανοίγει το πρωί, κι η δροσούλα δεν τ’ αγγίζει από φόβο μην καεί, ανοιχτό το μεσημέρι σαν κοράλλι, σαν παιδί, μες στα τζάμια, μαγεμένος, σκύβει ο ήλιος να το δει, άσπρο γίνεται, κι είν’ άσπρο, κοχυλάκι του γιαλού, σαν λιποθυμάει η μέρα στις βιολέτες του νερού. Κι όταν πια σημάνει η νύχτα, τη φλογέρα τη γλυκιά, και τ’ αστέρια αλλάξουν θέση στ' ουρανού την απλωσιά, πριν τελειώσει το τραγούδι κι ο αγέρας κοιμηθεί, μέσα στο βαθύ σκοτάδι σιγανά θα μαραθεί, πριν τελειώσει το τραγούδι κι ο αγέρας κοιμηθεί, μέσα στο βαθύ σκοτάδι σιγανά θα μαραθεί.