Ανήσυχες μέρες ταραγμένη νύχτα βεγγαλικά στην παραλία κι αδιέξοδα ζεστός καιρός τέλος του Μάη κι ένα αεράκι να φυσάει. Αστεία η λύπη να περνάει κι όμως να σε νικάει. Κόκκινα χείλη της φωτιάς θυμάσαι εκείνη π’ αγαπάς το πρόσωπό της σαν νερό μεσ’ στο μυαλό σου το θολό. Έχει αέρα απόψε, έχει αέρα κι ακούω μια φωνή σαν τη δική σου ανασαίνει η πόλη τη μορφή σου γυρνάει μεσ’ στο μυαλό μου η θύμησή σου. Πού ’ ναι τα μάτια σου να δουν αυτό το δειλινό πού `ναι τα χέρια σου ν’ αγγίξουνε τον ουρανό.