Μιλάμε δυνατά χορεύουμε, φωνάζουμε σας παίρνουμε τ’ αυτιά. Και φεύγουμε μακριά μα δεμένοι είμαστε με δυο γερά σχοινιά. Μα τι παιδιά είναι τώρα αυτά; Φωνάζουνε και μας πήρανε τ’ αυτιά. Πεθαίνουμε να ζήσουμε την κάθε μας στιγμή. Φοβόμαστε ν’ ακούσουμε τι λέει η σιωπή. Βαριέμαι να σ’ ακούω να μιλάς ποιητικά, τα ίδια και τα ίδια ξανά. Βουτάμε στα βαθιά σε παραλίες βρωμικες να λιάζονται κορμιά. Ιδρωμένη με κοιτάς κάνε πίσω τώρα ή αλλιώς μη σταματάς. Μα τι παιδιά είναι τώρα αυτά; Φωνάζουνε και μας πήρανε τ’ αυτιά. Πεθαίνουμε να ζήσουμε την κάθε μας στιγμή. Φοβόμαστε ν’ ακούσουμε τι λέει η σιωπή. Βαριέμαι να σ’ ακούω να μιλάς ποιητικά, τα ίδια και τα ίδια ξανά.