Κλειστό το φινιστρίνι και το γυαλί θαμπό ποτέ στα όνειρά σου δε μ’ άφησες να μπω. Αν δεις λευκό καράβι με πορφυρά πανιά θα `ναι η δική μου αγάπη που πάει στη λησμονιά. Μην έρχεσαι μαζί μου μου είπες πριν χαθείς θα μαραθεί η αγάπη κι εσύ θα μ’ αρνηθείς. Φτιάξε μαγιά στο χώμα με φύλλα αλκαλικά σε μια ζωή χαμένη κανένας δε νικά. Γλυκάνισο σου στέλνω και μέλι φοινικιάς τις πίκρες σου να λιώνεις και να μη με ξεχνάς. Κι αν σ’ έπιασε το βράδυ κι ο έρωτας αργεί το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την αυγή.