Βογγά το κάστρο τ’ Αναπλιού
κλαίει το Παλαμίδι
τι το βαρά η θάλασσα
το δέρνουν οι ανέμοι.
Ψηλό κυπαρισσόπουλο
βεργολυγά και τρέμει.
Οι ξένοι βάλανε βουλή
κι’ οι ντόπιοι ανταριαστήκαν
χτυπά ’δερφός τον αδερφό
ασκέρι τ’ άλλο ασκέρι.
Χτυπά ’δερφός τον αδερφό
ασκέρι τ’ άλλο ασκέρι
παίζει χαμός στα μάτια τους
στα χέρια το μαχαίρι.
Δριμύ κατηγορώ εναντίον της κατάρας της φυλής μας. Κάθε λέξη και κάθε νότα ένα βόλι κατά της ίδιας της διχόνοιας. Φοβερή η ερμηνεία του Σμοκοβίτη, θρήνος και αγωνία ταυτόχρονα στη φωνή.