2007… δες καθαρά.. Και ρίχνω το μικρόφωνο στην φωτιά δεν έχω να πω τίποτα άλλο πια Μας κούρασα κι εμένα και την καρδιά Με λογική με σχέδια μ’ όλα αυτά Που της επέβαλα από μικρή τόση δα Για να πηγαίνουμε όλο και πιο μπροστά Μα στην πορεία χάσαμε τη χαρά και καταλήξαμε δυο ξένοι ξαφνικά… Face à la mer J'aurais dû grandir Face contre terre J'aurais pu mourir Je me relève Je prends mon dernier reve Je prends mon dernier reve… Τώρα την ψάχνω μα εκείνη δε μου μιλά Έχει παγώσει πίσω από την σκληρή ματιά Που μια ζωή την έκρυβε ντροπαλά κι από τον κόσμο την προστάτευε σιωπηλά Την ύπαρξή της μου θυμίζουν δυο δάκρυα, σπάνια, άγνωστα και παλιά… Λες και στάζουνε απ’όσα δεν έζησα κι ας είναι μέσα μου την νιώθω τόσο μακριά.. Δες καθαρά για σένα υπάρχω δες καθαρά εσένα θα’χω πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά σαν σφαίρα στην καρδιά Σαν σφαίρα στην καρδιά.. Δες καθαρά, αυτή η φωνή, για σένα ξεσπά, για σένα αντηχεί, πιο δυνατά, για σένα τραγουδά… Και να λοιπόν η καρδιά αποκτάει μιλιά Τα δάκρυα στέλνει που και που στην μοναξιά σαν φίλος απ’τα παλιά να μου θυμίζει πως είναι όλα μάταια Άντε να αφήσω λίγο χρόνο για τα μικρά τα απλά αυτά που της δίνουνε φτερά Γιατί η ζωη είναι μικρή και βιαστικά μας προσπερνάει κι απαντά: Face à la mer J'aurais dû grandir Face contre terre J'aurais pu mourir Je me relève Je prends mon dernier reve Je prends mon dernier reve… Και ρίχνω το μικρόφωνο στην φωτιά δεν έχω να πω τίποτα άλλο πια Και μοιάζει ο πόνος κάθε πικρή νυχτιά Σαν σφαίρα στην καρδιά… Ακόμα ψάχνω μα εκείνη δε μου μιλά έχει παγώσει πίσω από την σκληρή ματιά που μια ζωή την έκρυβε σιωπηλά Σαν σφαίρα στην καρδιά… Και να λοιπόν η καρδιά αποκτάει μιλιά τα δάκρυα στέλνει που και που στην μοναξιά γιατί η ζωή είναι μικρή και βιαστικά μας προσπερνά Σαν σφαίρα στην καρδιά…